سیب نامه(فرهنگی.هنری.تبادل افکار)

استفاده از مطالب تنها با ذکر منبع یا نام نویسنده آزاد است

مرا بیــــــــا
ساعت ۱۱:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٦   کلمات کلیدی: شعر ،بهرام ،سیب ،مرا بیا

هر آنقدر قد میکشم

دورتر مینمایی؛

وهر آنقدر پیر تر میشوم

نا آشنا تر از هر آنچه غریب!

تورا نجسته ام که گمشده ام تو نبودی!

تنها ، میخوانمت ؛

که نام تو ابتدای هرآنچه پرتو امید است!

من

به جست و جوی خود ، تو را آمده ام!

بوی بهشت می آید این حوالی را ؛

بگو خانه ات کجایست...؟

پدر بزرگ راست میگفت :

یأس را میتوان در نگاهت جست

دیگر حتی شیطان هم از ما می حراسد!

ببین،

دستانم را نزر کرده ام!

همین دو دست؛

که باز نکرده اند ، هیچ گره ای از ابروانت را .

همین دو دست؛

که بر نداشته اند ، هیچ باری از شانه هایت را.

تــــــو بیا ؛

من

تمام جهان را عاشقت میشوم!

از آن روزی که جاده ها را رفته ای ،

من خودم را نرسیده ام...!!!

مرا بیــــــــا !!!!!

 

                                               -بهرام بیگلویی-

                                                  91/8/25               


 
مرا بیــــــــا
ساعت ۱۱:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱۱/٦   کلمات کلیدی: شعر ،بهرام ،سیب ،مرا بیا

هر آنقدر قد میکشم

دورتر مینمایی؛

وهر آنقدر پیر تر میشوم

نا آشنا تر از هر آنچه غریب!

تورا نجسته ام که گمشده ام تو نبودی!

تنها ، میخوانمت ؛

که نام تو ابتدای هرآنچه پرتو امید است!

من

به جست و جوی خود ، تو را آمده ام!

بوی بهشت می آید این حوالی را ؛

بگو خانه ات کجایست...؟

پدر بزرگ راست میگفت :

یأس را میتوان در نگاهت جست

دیگر حتی شیطان هم از ما می حراسد!

ببین،

دستانم را نزر کرده ام!

همین دو دست؛

که باز نکرده اند ، هیچ گره ای از ابروانت را .

همین دو دست؛

که بر نداشته اند ، هیچ باری از شانه هایت را.

تــــــو بیا ؛

من

تمام جهان را عاشقت میشوم!

از آن روزی که جاده ها را رفته ای ،

من خودم را نرسیده ام...!!!

مرا بیــــــــا !!!!!

 

                                               -بهرام بیگلویی-

                                                  91/8/25               


 
مرا رفتی و خودت را نیز
ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٥   کلمات کلیدی: شعر ،جنگل ،سیگار ،مرا رفتی
میخواستم بخوانمت،
فریاد کشیدم!
مرا رفتی و خودت را نیز
من،
این تو را که تب کرده است پاشوره اش میکنم
تبت مرا سوزاند!
... آتش گرفتم،سوختم
جنگل نبودم؛خاکستر شدم!
یادت مرا به باد داد!
دستت چقدر دور است
خاطره ات نزدیک تر
مرا رفتی و خودت را نیز!
عمری است در این شب،
به این دیوار نیمه تکیه داده ام،
سیگار میکشم،دود میشوم
و از آن زمان که مرا رفته ای و خودت را نیز
دیگر مرگ هم به این حوالی نمی آید
و من،تنها،سیگار میکشم؛دود میشوم...!!!
 
 
                                                               بهرام بیــــگلویی
                                                                  1391/4/14

 
 
ساعت ٤:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٤   کلمات کلیدی: شاپرک ،کرم ،پیله ،پروانه

چند روزی است قلم گم شده است،درمیان شکاف انگشتم

چند وقتی است حبس شده است ،کرمی بی پیله در مشتم

 

چند وقتی است میلولد،می رود هی به بالا از پایین

کرم کوچک بی پیله،ازمیان سرم تا پایین

 

تو رفته ای و تنها شده ام،زجور حادثه ای ابلیسی

به کنج خاطرات تاریکم تو هنوزم همان قدیسی

 

که باکره آمد و باکره مرد،ز عشق و محبت هیچ ندید

که ظلم نکرد و اما،ز دور زمانه چه ظلم ها که ندید

 

تو رفته ای و چه گرگ شده ام،میکشم پوزه در زمانه خود

میدرم همه شبها را، تا رسم من به آَشیانه ی خود

 

امروز کرم کوچک اما تکانی نخورد ،به گمانم که او مرده است

با تمام کوچکی اش ای کرم ، همه ی درد دلم را خورده است

 

روزی اما شاید میشدش پروانه،کرم کوچک بی پیله

حبس میکردم روحش را درمیان دلم بی حیله

 

پروانه هم مرد و میمیرد،میرود جسم او هم بر باد

پروانه ،پروانه است؛خواه در مشت یا در باد

 

تورفته ای و تنها شده ام،با جسم بی روح شاپرکی

دل خوشم که روزی خواهد شد کرم بی پیله ای شاپرکی...!!!

 

 

                                                                            بهرام بیگلویی

                                                                              بدونه تاریخ

 

 

 


 
راه
ساعت ٤:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٤   کلمات کلیدی: راه ،شعر نو ،بهرام بیگلویی ،تو

از این همه راه که تو را نمیرسند

چقدر سخت میشود

راه تو را گم کرد!

نمیدانم کدام یک غم بزرگ هستی ام شده است!؟

راه،

ویا

انتهای آن...!!!

 

 

                                                     بهرام بیگلویی

                                                       1391/3/6


 
استعاره ی مرگ
ساعت ٢:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۳٠   کلمات کلیدی: مرگ ،استعاره ،بهرام بیگلویی ،بوی کافور عطر یاس

گورستان همیشه استعاره ی مرگ نیست...!

و این عطر که فضا را سنگین کرده است

تنها خاطره از گورستان.

این آخرین غسل است!

بوی کافور با عطر یاس چه توفیقی دارد؟!

بعد یک راست میروی آنجا که فکرش را هم نکرده بودی!

این آخرین غسل است

به یاد صبح ها که آغوشت را ترک میگفتم...

دعای هر روزه ی بدرقه ات را بخوان...که نسیت مرا تاب این اشک های تو...

مرا بگزار و بگذر از این استعاره سیاه...

 

                                                              بهرام بیگلویی

                                                                20/3/91


 

 


 
سلامی دوباره(پری خانه)
ساعت ۱۱:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۱٧   کلمات کلیدی: پری خانه ،شعر ،بهرام بیگلویی

سلام دوستای گلم خیلی وقت که نیستم اما این بار اومدم که بمونم.

اول همه از اونایی که هی پی من میگشتن تشکر میکنم دویوماً از اونایی که دعوتم کردن و جاب ندادم حلالیت میخوام و دوتا دست نوشته ام دارم امیدارم به چشمتون بیاد:

دل پریشانم!

از این حال پریشان گشته ی قلبم

به باغ سبز اندر سبز من آید پری شاید

ولی من ان پری را با تو میخواهم!

که لب را سرخ تر از هرچه لاله

شاد و شیرین و غزل خوان تر ز آوای هر عاشیق

بر لبانم زمزمه کردی و رفتی

 و نباشم من بدونه تو در این باغ پری خانه دگر هم.

کوچه را بی یاد تو کوچی دگر باید.

قلب را جز یاد تو یادی دگر ناید.

من اما باغ را با هرچه در آن,از پری و شاپری باشد نمیخواهم.

تورا دارم درون سینه غم بارو بی حالم!

تو را دارم!!

 خودم را پشت سر سبزی این باغ نگون بخت بهاری دفن کردم.

من اما با تو هستم هر کجا عطر تو باشد.

خواه در باغ بهاری؛

خواه در یادی غم انگیز و خیـــــــالی...!!!!

 

 

                                                              بهرام بیگلویی

                                                                  21/2/91


 
پست نخست
ساعت ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱/٢۱   کلمات کلیدی:

سلام بر تمام همراهان عزیزم که تمام دو دوتا چهارتاهای زندگیم را بخاطرشان ٨تا به شمارگان آوردم و از درد دوریشان نتوانستم که نباشم.

در پست قبل حرفم از جدایی رفتن و نبودن بود که راهی به جز دوری نباشد اما نمیدانم چه رازی نهان در دوستی دوستانیست که شمارشان نتوان کرد! نه خودهایشان را بل مهرشان را دوستیشان را و تمام پاکی و خوبیشان را که از این فاصله ی بی بعد مجازی زنجیرشان شده ام.

هرچه خواستم از نامبردن خویشان خویشتنم (دوستانم)دوری کنم اما نمیشود مهر مهربانان را بی پاسخ نهاد و میخواهم همینجا از دوستانی همچون:فاطمه پوران عزیز با وبلاگ http://www.yalda7.persianblog.ir/ اکرم دوست داشتنی با وبلاگ زیبای http://lonelymoonlight.persianblog.ir/ ملیحه خانم گل در وبلاگ   http://barane52.persianblog.ir/ حجت حصاری عزیز با کارهای زیباش، علی کریمی کلایه که همیشه منتظر یک دعوت نامه واسه کارهای زیباش هستم، محمد صادق گل گلاب با وبلاگ http://aghaghi.blogfa.com/ ماهدیس عزیزم و کلیه دوستانی که اگه اسم ببرم لحظه ها به صدا در می آیند تشکر کنم همه را دوست دارم و میخواهم در سایه سار محبتشان زندگی را روان کنم.

اولین پست سال ٩٠ را با دو شعر مینویسم و امید به آن دارم که نقد شوند:

١

شتاب کردم       که آفتاب بیاید

                                   نیامد

دویدم از پی دیوانه ای که گیسوان بلوطش را به سحرگرم مرمر لمبرهایش میریخت

                       که آفتاب بیاید

                                   نیامد

به روی کاغذ و دیوار و سنگ نوشتم که تا نوشته بخوانند 

                      که آفتاب بیاید

                                  نیامد

چو گرگ زوزه کشیدم    چو پوزه در شکم روزگار خویش دویدم   دریدم

                     که آفتاب بیاید

                                 نیامد

چه عهد شوم غریبی!    زمانه صاحب سگ ؛ من سگش

چو راندم از در خانه    ز پشتبام وفاداری      درون خانه پریدم    که آفتاب بیاید

                                نیامد

کشیده ها به رخانم زدم به خلوت پستو

چو آمدم به خیابان

دو گونه را     چنان چنان گدازه پولاد سوی خلق گرفتم     که آفتاب بیاید       

                                نیامد

اگرچه هق هقم از خواب، خواب تلخ بر آشفت خواب خسته و شیرینبچه های جهان را

ولی گریستن نتوانستم

نه پیش دوست   نه در حضورغریبه    نه کنج خلوت خود   گریستن نتوانستم

که آفتاب بیاید             نیامد...

...

...

...

...

٢

من از ترس تنهایی

در آغوش تو خفته ام!

و هر روز این تنهایی بی فاصله را،

باید با آغوش سرد تو قسمت کنم!

از خود به هیچ نرسیده ام!

که از تو هم.!

میخواهم تا آخر تنهاییم

در میانه دستان تو دفن شوم

بی هیچ نشانه ای !

دوباره شب فرا میرسد

یک میز و چند صندلی

و تو هستی مهمان دوباره ی خنده های من

وتنها به امید آغوشت

این شب را پرسه میزنم

دوباره شب فرا میرسد

دو دست و یک دنیا تنهایی

و من هستم مهمان دوباره ی آغوشت

و تنها به امید خورشید فردا

این شب را با من هم آغوشی!

و من تا صبح در قطب سرد آغوشت

این شب را پرسه میزنم

عطر تنهایی آغوش تا آغوشمان را، میتپد

 میخواهم تا آخر تنهاییم

در میانه ی دستان تو دفن شوم...!!!

                                            بهرام بیگلویی

 

 

 

 

 

 

 


 
عــــــــــــیدانه
ساعت ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٢٧   کلمات کلیدی: عیدانه ،بهرام بیگلویی ،سیب نامه

سلام دوستان توی این پست چندتا نوشته دارم که دوست داشتم در لذت نگاهتان سهیم شوم و پیشکشی کنم بر نگاهتان...:

 

بهار آمده من حساسم

مسلسل توفان و عطسه و سرفه میان نرگسها هستم

حساسم

ریشم را تراشیده ام

سبیلم به رنگ کوه قدیمی است

از برفهای زمستان نشان گنگی روی قلهء سر نگاه داشته ام

وتیر میکشد پشتم و انگشتان دست راستم که قلم را لرزان نگاه داشته اند

پیری نیست عزیز من!                 دوری تو مرا حساس کرده است

و از اتاق دیگر ! صدای کسی درخواب میگوید: بابا    بابا

حسّاسم

توفان عطسه و سرفه میان نرگسها

                                                        رضا براهنی فروردین ٧٠

 

کسی از ما نمیپرسه که بهارمون کجاست!

خندهء سبز بهار کجای گریه های ماست؟

کسی از ما نمیپرسه که کجای جاده ایم !

بین این همه سوار چرا هنوز پیاده ایم؟

کسی نیست نشون بده نشونی ستاره رو!

به دل ما یاد بده تولد دوباره رو!

 

تقویم کهنه رو باید ببندیم!

بازم باید دروغکی بخندیم!

بهار داره پا میزاره تو خونه،

قناری دل ما کی میخونه؟

 

یکی باید واسه ما بهار معنا بکنه!

سفرهء گم شدهء هفت سین و پیدا بکنه!

یکی باید بیاد بگه بهار چه رنگیه!

بگه که تحویل سال چه لحظه ء قشنگیه!

یکی باید بیاد سین سکوت و بشکنه!

رمز قد کشیدن و تو کوچه فریاد بزنه!

                                                                 یغما گلرویی

 

دل خسته ام از این اتاق چند در چند

یک آسمان چند است آقا؟ بال و پر چند؟

آقا اجازه عید یعنی چه چه روزی؟

من از پدر پرسیده ام دیروز هرچند

او هم نمیداند حساب روز و شب را

می پرسد از من خواب راحت تا سحر چند؟

تا اینکه سهم هر کسی یک لقمه باشد

اکرم بگو دست پدر تقسیم بر چند

میپرسد از من حاصل عمر خودش را

میگویمش اندوه ما را ضربدر چند

 

پ ن:من که دلم واسهء  عیدای بچه گیام خیلی تنگه حتی همون تکالیف خسته کننده که  حاصلشون جز جریمه و خودکار لای انگشتای دست نبود.واسه من که عید دیگه بوی عید و نمیده.

شاید این آخرین پست ٨٩ من باشه شایدم اصلاً آخرین پست من باشه میخوام همینجا دست همه ی اونایی که تو این مدت اومدن ،بودن ،خوندن همیشه هم خواهند بود با من و در من ببوسم و آرزوی بهترین ها رو واسشون داشته باشم.اگر اسم نمیبرم چون دل لحظه ها کوچیک و اسم شما بزرگه.در پایان آرزوی سالی پر بار رو واسه همه دارم عیدتون مبارک....قلب                                                             


 
نامه ای به فروغ فرخ زاد!(علی کوچیکه)
ساعت ٤:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٢٠   کلمات کلیدی: فروغ فرخ زاد ،بهرام بیگلویی ،شعر

فروغ خانوم

نگاه بکن علی کوچیکه بزرگ شده

شبا هنوز خواب میبینه

اما میگن که مرد شده

هنوز همون ماهیه رو میبینه

نصف شبا از خواب ناز پا میشه و میشینه

ماهی دیگه بوی قدیم و نمیده

علی ازش دلخوره و نمیگه

علی دلش تنگ برای اون شب

شبی که دیگه مثل شو ندیده

این خونه و شمدونیاش

این خونه و فرش حیاط

بوی شکلات نمیده !

گل آغامون مرده ولی چادر نمازش اینجاس

هنوز تو باغچه خونه چه شور و حالی بر پاس

جیر جیرکا سازارو کوک کردن و هی ساز میزنن

قورباغه ها وقت غروب به زیر آواز میزنن

فروغ خانوم علی کوچیکه گول میخوره

حرفای ننجون قمر و یادش میره شبا تو جاش وول میخوره

راستی فروغ دنای ما یه دنیای وارونه اس

هرکی شبا خواب ببینه همه میگن دیوونه اس

خوبیایه دنیای ما تو خوابه

علی کوچیکه شبا تا صبح مثل ماهی تو آبه

دنیای ما مرده توی چار دیواری

ساعتاشم نق میزنن انگار نمونده فردایی

تو دنیای ما ممنوع لوس بازی

حروم شده تو این روزا عاشقی و عروس بازی

تو دنیای ما عادی دار زدن

نه واسه ی آقا بالاخوان؛واسه خودمون زار زدن

دنیای ما آسمونش آبی نیس

همبونه ی کرم و کثافت که بگی کافی نیس

علی کوچیکه خسته شده

یه مرغ پر بسته شده

علی کوچیکه آخرش دریا رو ندید

از این همه شعر و غزل تو زندگی اش خیری ندید

منم دلم گرفته از بوی لجن به مولا

دریا های دنیامون و دادن به ده بالا

علی کجاس تو باغچه نیس فروغ جون

السون و ولسون علی کجاس تو زندون

آلوهای باغ بالا رو چیدن

پاسبونا تو خیابون دم جوونا رو چیدن

فروغ خانوم دنیای ما یه دنیای وارونس

هرکی شبا خواب میبینه همه میگن دیوونس...

                                         بهرام بیگلویی

 


 
← صفحه بعد