در اتاق تنهایی

در اتاق تنهایی

                    در آن زاویه

                                 که از تمامی نورهای جهان

                                                                 می توان بیگانه بود

 

در آن هنگامه

                  که فریاد سکوت

                                   صدای قلبم را می کشد

                                                    و نبز لحظه هایم پایان را مینماید

 

این صدا؛

             صدای درون رگهایم

                                     بمبی است

                                              که لحظه ی انفجارش را پنهان می کند

 

از سکون بیزارم

                      از تو؛از خودم،از ما

                                                از سکوت،از هیاهو

                                                                    از نور،از تاریکی

از حرفهای تکراری

                           از این چهار دیواری

                                                     که تنها شکلی است از یک اتاق

                         

                                بیزارم...!!!

 

دیگر حتی پنجره هم مرا به

                                   آزادی نمیرساند...!!!

 

 

 

 

                                                               بهرام آقابیگ لوئی

                                                                     14/2/88

                                                                    س1 بامداد

/ 0 نظر / 7 بازدید