ای کاش بمانیم

ای کاش بودیم!

وقتی تمام هستیم را با تمام هستیت و هستیمان جمع میکنم و از نیستیت ونیستم ونیستیمان کم میکنم باز میرسم به نیستی!

و چه دردیست که نمیدانم این نیستی دلیل بر نبودنمان است یا نبودنمان پایان نیستیمان است،که ای کاش با نبودن هایم نیستی ام نیز نمی بود و این نیستی هایم که هست نمیشوند هم ،نبودند...!!!

از تمام بودنهایمان به جایی نمیرسیم که جایی نیست،واین تازه آغازیست برای پایان بودن ها و نیست جایی که نیستیمان به پایان برسد.

پس،نیستی هست و این نبودن هیچ چیز، هیچ جا ، برای هستی دلیلی است برای نیستی که نیستی هست،پس هستی هم هست که آن همان نیستی است..!؟!!؟

وبوده است این نیستی که مانده است؛و هست نیستی و هست بودن که نیستی در آن بوده است.

پس بودنمان هست و هستیمان نیست که بودنمان با نیستی میماند نه با هستی...!

که نیستی بوده است و هستی نبوده است .

و نمیدانم چگونه باید بشود که نیستی نباشد مثل هستی و تنها بودن بماند برایمان.!!!؟؟؟؟     

                                                            

                                                            

              28.11.1388

                                                             بهرام بیگلویی

     

/ 3 نظر / 4 بازدید
شبنمکده

هست ما از هست تو ناز چشم مست تو هر چه می خواهی بکن ریش و قیچی دست تو

خشایار

یاد شعر محسن نامجو افتادم . ممنون شعر قشنگی بود اما ثقیل

شیوا

اولین بار یه چنین متنی رو توی کتاب سیر فلسفه ی غرب تالیف محمدعلی فروغی خوندم! جدال بین نیستی و هستی جدال حالبیه